• ۱۹ خرداد
گروه يك؛ آلمان- كاستاريكا (مونيخ)
گروه يك؛ لهستان- اكوادور (گلسن كرشن)
• ۲۰ خرداد
گروه دو؛ انگليس- پاراگوئه (فرانكفورت)
گروه دو؛ ترينيداد و توباگو- سوئد (دورتموند)
گروه سه؛ آرژانتين- ساحل عاج (هامبورگ)
• ۲۱ خرداد
گروه سه؛ صربستان و مونته نگرو- هلند (لايپزيك)
گروه چهار؛ مكزيك- ايران (نورنبرگ)
گروه چهار؛ آنگولا- پرتغال (كلن)
• ۲۲ خرداد
گروه پنج؛ ايتاليا- غنا (هانوفر)
گروه پنج؛ آمريكا- چك (گلسن كرشن)
گروه شش؛ استراليا- ژاپن (كايزرسلاترن)
• ۲۳ خرداد
گروه شش؛ برزيل- كرواسى (برلين)
گروه هفت؛ فرانسه- سوئيس (اشتوتگارت)
گروه هفت؛ كره جنوبى- توگو (فرانكفورت)
• ۲۴ خرداد
گروه هشت؛ اسپانيا- اوكراين (لايپزيك)
گروه هشت؛ تونس- عربستان (مونيخ)
گروه يك؛ آلمان- لهستان (دورتموند)
• ۲۵ خرداد
گروه يك؛ اكوادور- كاستاريكا (هامبورگ)
گروه دو؛ انگليس- ترينيداد و توباگو (نورنبرگ)
گروه دو؛ سوئد- پاراگوئه (برلين)
• ۲۶ خرداد
گروه سه؛ آرژانتين- ساحل عاج (گلسن كرشن)
گروه سه؛ هلند- صربستان و مونته نگرو (اشتوتگارت)
گروه چهار؛ مكزيك- آنگولا (فرانكفورت)
• ۲۷ خرداد
گروه چهار؛ پرتغال- ايران (فرانكفورت)
گروه پنج؛ ايتاليا- آمريكا (كايزرسلاترن)
گروه پنج؛ جمهورى چك- غنا (كلن)
• ۲۸ خرداد
گروه شش؛ برزيل- استراليا (مونيخ)
گروه شش؛ ژاپن- كرواسى (نورنبرگ)
گروه هفت؛ فرانسه- كره جنوبى (لايپزيك)
• ۲۹ خرداد
گروه هفت؛ توگو- سوئيس (دورتموند)
گروه هشت؛ اسپانيا- تونس (اشتوتگارت)
گروه هشت؛ عربستان- اوكراين (هامبورگ)
• ۳۰ خرداد
گروه يك؛ اكوادور- آلمان (برلين)
گروه يك؛ لهستان- كاستاريكا (هانوفر)
گروه دو؛ سوئد- انگليس (كلن)
گروه دو؛ پاراگوئه- ترينيداد و توباگو (كايزرسلاترن)
• ۳۱ خرداد
گروه سه؛ هلند- آرژانتين (فرانكفورت)
گروه سه؛ ساحل عاج- صربستان و مونته نگرو (مونيخ)
گروه چهار؛ پرتغال- مكزيك (گلسن كرشن)
گروه چهار؛ ايران- آنگولا (لايپزيك)
• يكم تير
گروه پنج؛ جمهورى چك- ايتاليا (هامبورگ)
گروه پنج؛ غنا- آمريكا (نورنبرگ)
گروه شش؛ ژاپن- برزيل (دورتموند)
گروه شش؛ كرواسى- استراليا (اشتوتگارت)
• دوم تير
گروه هفت؛ توگو- فرانسه (كلن)
گروه هفت؛ سوئيس- كره جنوبى (هانوفر)
گروه هشت؛ عربستان _ اسپانيا (كايزرسلاترن)
گروه هشت؛ اوكراين _ تونس (برلين)
مرحله يك هشتم نهايى؛
• سوم تير
اول گروه يك - دوم گروه دو (مونيخ)- (۴۹)
اول گروه سه _ دوم گروه چهار (لايپزيك) _ (۵۰)
• چهارم تير
اول گروه دو _ دوم گروه يك (اشتوتگارت) _ (۵۱)
اول گروه چهار- دوم گروه سه _ (نورنبرگ) _ (۵۲)
• پنجم تير
اول گروه پنج _ دوم گروه شش (كايزرسلاترن) _ (۵۳)
اول گروه هفت _ دوم گروه هشت (كلن) (۵۴)
ششم تير
اول گروه شش _ دوم گروه پنج (دورتموند) _ (۵۵)
اول گروه هشت _ دوم گروه هفت (هانوفو) _ (۵۶)
يك چهارم نهايى
• نهم تير
برنده بازى ۴۹ با برنده بازى ۵۰ (برلين) _ (۵۷)
برنده بازى ۵۳ با برنده بازى ۵۴ (هامبورگ) _ (۵۸)
• دهم تير
برنده بازى ۵۱ با برنده بازى ۵۲ (گلسن كرشن) _ (۵۹)
برنده بازى ۵۵ با برنده بازى ۵۶ (فرانكفورت) _ (۶۰)
نيمه نهايى
• ۱۳ تير: برنده بازى ۵۷ با برنده بازى ۵۸ (دورتموند) _ (۶۱)
• ۱۴ تير: برنده بازى ۵۹ با برنده بازى ۶۰ (مونيخ) _ (۶۲)
بازى رده بندى
• ۱۷ تير:بازنده بازى ۶۱ با بازنده بازى ۶۲ (اشتوتگارت)
فينال
• ۱۸ تير: برنده بازى ۶۱ با برنده بازى ۶۲ برلين

سيدمحمد خاتمى رئيس جمهور سابق ايران به مناسبت ۱۶آذر در گفت و گويى با خبرگزارى دانشجويان به تبيين نگاه خود درخصوص دانشجويان سياسى در ايران پرداخت. اين گفت و گو اولين موضع گيرى خاتمى درباره دانشجويان پس از مواجهه او با دانشجويان تحكيمى در ۱۶آذر سال گذشته و در دانشگاه تهران است. خاتمى يك سال پيشتر درحالى كه براى دوسال از حضور در ميان دانشجويان سر باز زده بود، به دانشگاه تهران رفته بود كه با انتقاد دانشجويان از عملكرد خود روبه رو شد. دانشجويان تحكيمى و سيدمحمد خاتمى اگرچه پيوندى سياسى را در روزهاى پيش از دوم خرداد ۷۶ به ثبت رساندند و اين همكارى دانشجويان، تاثير بسيارى در روى كارآمدن دولت خاتمى داشت اما گويى پيش از پايان دوران هشت ساله رياست جمهورى خاتمى مهر پايانى بر اين ارتباط خورده بود. ۱۶آذر ،۸۳ نه خاتمى آنچنان در دانشگاه ظاهر شد كه در انتظار دانشجويان باشد و نه استقبال دانشجويان از محمد خاتمى مطابق انتظار رئيس جمهور وقت بود. خاتمى لب به انتقاد از دانشجويان گشود و دانشجويان نيز به انتقاد از او پرداختند. خاتمى گفت كه در سال هاى پيشين برخى با طرح «عبور و مرور» ترافيك را در مسير اصلاحات سنگين كردند و دانشجويان نيز در برابر با شعار «خاتمى، استعفا، استعفا» به او پاسخ دادند. منظور خاتمى از «عبور و مرور» طرح بحث «عبور از خاتمى» توسط دانشجويان تحكيمى بود. خاتمى اما در انتقاد از دانشجويان به همين مقدار نيز بسنده نكرد و عملكرد آنان را با مجاهدين خلق و گروه هاى مشابه در سال هاى پس از انقلاب مقايسه كرد. دوسال غيبت خاتمى در ميان دانشجويان گويى در نيم بسته ارتباط را ميان او و دانشجويان به كل بسته بود و همراهان ديروزين را تبديل به منتقدان و معترضان كرده بود. خاتمى چه بسا در آن لحظات، در ذهن، ديدارها و پيمان هاى خود با دانشجويان را در هفته ها و ماه هاى پيش از دوم خرداد مرور مى كرد. آن گاهى كه او رئيس كتابخانه ملى بود و تحكيمى ها براى اقناع وى به كانديداتورى در انتخابات به ديدار او مى رفتند. خاتمى در آن جلسات به دانشجويان مستقر در شوراى مركزى تحكيم گفته بود كه بدون همراهى و پشتيبانى اين دانشجويان پا در مسير كانديداتورى نخواهد گذاشت و حضور خود در عرصه سياسى كشور را منوط به حمايت لجستيكى اين دانشجويان دانسته بود. گويى با پايان بهار اصلاحات بر آن روزها و خاطرات غبارى نشسته و پاييز فرا رسيده بود. دانشجويان و رئيس جمهور بيگانه از هم بودند و علاوه بر اين دانشجويان تحكيمى از اصلاح طلبان مستقر در احزاب دوم خردادى نيز راه خود را جدا كرده بودند.
• ۱۶آذر ۸۳ ، ۱۶آذر باشكوهى بود
سيدمحمد خاتمى اما در گفت و گوى خود با ايسنا از ۱۶آذر سال گذشته با صفت «باشكوه» ياد كرده و گفته است: «به محض اينكه مسئوليت رياست جمهورى را پذيرفتم نسبت به ۱۶آذر اهتمام ويژه اى داشتم و جز يكى دوسال كه به مناسبت هاى مختلف نتوانستم در دانشگاه حضور يابم، همه سال ها حضور داشتم و فكر مى كنم كه يكى از باشكوه ترين روزهاى ۱۶آذر روز دانشجوى سال گذشته بود.» او همچنين در برابر كسانى كه برخورد سال گذشته او با دانشجويان را تاوان و برآيندى از سال هاى دورى وى از آنها خوانده اند گفته است: «اينكه تاوان داده شد يا نه، را بايد بگذاريم با تحليل علمى مورد بررسى قرار گيرد اما اينكه مى گويم حادثه اى باشكوه بود از اين جهت است كه فكر مى كنم براى اولين بار رئيس يك قدرت كه يك قدرت مشروع مردمى است و شخص اول اجرايى كشور- كه در سابقه تاريخى كشور ما شخص اول اجرايى همواره جدا از مردم بوده و مردم انتظارى جز تبعيت از او نداشتند- در مقابل ساده ترين بخش جامعه و بى سرمايه ترين بخش به لحاظ امكانات مادى يعنى قشر دانشجو قرار گرفت و هيچ دلهره اى از طرف كسى كه مى خواست اعتراض كند وجود نداشت و هيچ دلخورى از طرف كسى كه قدرت داشت، نبود و اين پديده در تاريخ ما پديده مهمى است.» اگرچه دانشجويان در ۱۶آذر سال گذشته از برخورد خاتمى و تيم محافظان وى با دانشجويان ناراضى بودند اما به هر حال خاتمى در اين گفت و گو آن اتفاق را مهر تاييدى بر روند اصلاح طلبى در ايران خوانده است چرا كه از نظر او: «مگر ما از اصلاحات چه مى خواستيم؛ مگر اين نبود كه به مردم بگوييم از جنس خودشان هستيم و اين پديده براى من بسيار باشكوه بود و اگر نگويم تنها حادثه باشكوه دوره هشت ساله بود به يقين يكى از مهمترين و باشكوه ترين حوادث دوران من بود كه دانشجو بدون دغدغه خاطر مى توانست انتقادش را بگويد و خدا را شكر مى گويم كه در تمام اين سال ها كسى به خاطر انتقادها و جفاهايى كه به من كرده است مورد مواخذه قرار نگرفت و معتقدم كه اين شيوه بايد ادامه يابد.» خاتمى بدين ترتيب همچنان از تمايل خود براى حضور در ميان دانشجويان سياسى سخن گفته است: «اگر اين قاعده اى كه گذاشته بودم كه فعلاً به خاطر رسيدگى به برخى كارهاى آينده ام كمتر در مجامع عمومى حضور به هم رسانم نبود امسال هم به هر صورت با توجه به تقاضاى فراوان دانشجويان در دانشگاه حضور مى يافتم.»
• بخشى از توقعات دانشجويان اشتباه بود
خاتمى پس از اين در گفت و گوى خود به تحليل نگاهش درباره نقش دانشجويان در مسير اصلاحات و جدا شدن راه دانشجويان از او و همراهانش در ادامه اين مسير پرداخته است. روايت خاتمى از نقش دانشجويان در حماسه دوم خرداد چنين آغاز مى شود: «دانشجويان احساس مى كردند، حركتى آغاز شده كه متناسب با خواست آنها است و اين همان چيزى بود كه بعدها به اصلاحات تعبير شد. جامعه دانشگاهى ما منتظر شنيدن صدايى بود كه از دل تاريخش برآيد، در عين حال نگاه به امروز و فردا داشته باشد و اين را قبل از دوم خرداد يافتند و صميمانه به ميدان  آمدند. اگر بخش فرهيخته جامعه به طور عام و بخش دانشگاهى به طور خاص و همچنين بخش دانشجويى به طور اخص نبود شايد تحولى كه در دوم خرداد رخ داد اصلاً امكان پذير نبود.» رئيس جمهور سابق اما در ادامه اين روايت به مشكلات پيش آمده در اين مسير پرداخته و براى اولين بار علاوه بر مقاومت ها در برابر اين حركت به «اشتباهات» نيز اشاره كرده است: «البته بعد از دوم خرداد حوادثى پيش آمد، هم اشتباهاتى در كار بود و هم مقاومت هايى در قبال اين حركت شد و در مجموع اين موارد طبيعى است و حركت هاى اجتماعى هزينه هاى خاص خود را دارد و امروز هم مى توانيم با نگاه به گذشته راه خود را بيشتر پيدا و اصلاح كنيم. جنبش دانشجويى زنده بوده و خواهد بود هر چند كه فرازونشيب هايى دارد، اشتباه مى كند اما در مجموع در ذات خود حركت روبه جلو دارد.» خاتمى در ادامه اين روايت خود، اما به نوعى از تفاوت نگاه خود با دانشجويان سخن گفته، وقتى تاكيد كرده است كه بخشى از توقعات دانشجويان بيش از حد ظرفيت جامعه و بخشى نيز خارج از اهداف اصلاحات بود: «گلايه من اين است كه به خاطر شتاب زدگى و اشتباهات، بهانه هايى از اين دست داده مى شد و ادعا مى شد كه جنبش دانشجويى اگر رها شود به برانداز تبديل خواهد شد و بدين وسيله سخت گيرى توجيه مى شد و به اين دو دليل شاهد نوعى دلزدگى در سطح دانشجويان شديم. دانشجويان توقعاتى از اصلاحات داشتند كه در عين اينكه توقعات درستى بود ولى بخشى از آنها بيش از حد ظرفيت جامعه بود و نيز گاه توقعاتى مطرح مى شد كه اساساً بنا نبود اصلاحات به آن سمت حركت كند.» او با اين حال از «سركوب و فشار» به عنوان عواملى ياد كرد كه در انزواى دانشجويان موثر بود و باعث شد كه دانشجويان سياسى از حلقه واسط بودن ميان مردم و نخبگان باز بمانند.
• ممكن است در ماجراى ۱۸ تير كوتاهى كرده باشم
بخشى از انتقادات دانشجويان نسبت به سيدمحمد خاتمى از آن زمانى آغاز شد كه آنها با حادثه ۱۸ تير مواجه شدند و پس از آن اصلاح طلبان را در پيگيرى عاملان اين حادثه بى تفاوت ديدند. آن چنان كه دانشجويان تحكيمى نيز در گفت وگوهاى خود، از ۱۸ تير به عنوان نقطه آغازى در كاهش ارتباط ميان خود و اصلاح طلبان سخن گفتند. خاتمى در اين گفت وگو با اشاره به آن حادثه و در پاسخ به توقع دانشجويان در پشتيبانى از آنها گفته است: «من سكوت نكردم و در آن مقطع از دانشجويان دفاع كردم. شايد انتظار اين بود كه در آن زمان با هيجان بيشترى در جمع دانشجويان حاضر مى شدم و سخنرانى مى كردم اما شما را به آرشيوهايتان ارجاع مى دهم تا مواضع من را ببينيد، همچنين تلاش هايى در سطح كلان جامعه انجام شد و تصميمات سخت ترى كه قرار بود اتخاذ شود ولى در اثر همان تلاش ها اتخاذ نشد.» رئيس جمهور سابق در حالى كه از ۱۸ تير به عنوان يكى از برگ هاى سياه تاريخ ياد كرده، گفته است: «در نهايت ماجرا به دزديدن يك ريش تراش خلاصه شد، ولى هنوز بخشى از دانشجويان ما به خاطر آن جريان در زندان هستند. طبيعى است كه وقتى چنين حادثه اى پيش مى آيد عده اى فرصت طلب هم اقداماتى انجام مى دهند و آشوب مى كنند ولى دانشگاه و دانشجو از اين جريان برى بود. اجازه بدهيد به خاطر مواضع مثبتى كه آقاى هاشمى شاهرودى دارند و تحولات مثبتى كه در آنجا انجام مى شود موضوع آن دادگاه را زنده نكنيم و فقط مى گويم كه يكى از تلخ ترين حوادثى كه بسيار براى نظام و انقلاب مضر بود و براى وجهه ايران در دنيا بد بود نحوه برخورد با مسئله كوى دانشگاه بود.» خاتمى اما تاكيد كرده كه چه بسا در جريان اين حادثه كوتاهى نيز كرده باشد و با اين حال گفته است كه او مسئوليت حفظ انسجام نظام را نيز عهده دار بوده است: «ممكن است كه كوتاهى كرده باشم اما موضع گيرى كردم و در سخنرانى كه يك هفته بعد از  آن جريان داشتم، گفتم كه به دليل برخوردى كه با جريان قتل هاى زنجيره اى داشتم انتظار تاوان بسيارى داشتم كه يكى از آنها همين اتفاق بود كه انجام شد. گلايه دانشجويان را با كمال ميل مى پذيرم، در عين حال مسئول اين بودم كه جامعه و نظام ما دچار پاشيدگى نشود و بايد انسجام را حفظ مى كردم و اگر اشتباه كردم عذرخواهى مى كنم.»
• در درجه اول مى گويم كه خودم اشتباه كردم
خاتمى در ادامه اين گفت وگو و با ادامه تحليل خود از جريان دانشجويى، برخى اتفاقات را ناشى از تند روى دانشجويان خوانده است. او از دانشجويان انتقاد كرده كه چرا مردم سالارى را جداى از دين مى خواستند و بار ديگر از «مردم سالارى دينى» سخن گفته است: «اگر مردم سالارى سازگار با دين نباشد استوار نخواهد شد و يكى از دلايلش اين است كه مردم سالارى در صورتى به صورت فرهنگ تبديل خواهد شد كه احساس كنيم با دين كه محتواى ذهنى اكثريت جامعه است، سازگار است. البته وقتى از مردم سالارى دينى حرف مى زنم، منظورم حكومت نژاد پرستانه كاستى نيست و مردم سالارى دينى به اين معنا است كه هر كسى در مجموعه اين مردم زندگى مى كند بايد از حقوق و ملزومات يك زندگى شرافتمندانه برخوردار باشد.» خاتمى سپس در پاسخ به اين پرسش كه «آيا اتهام تندروى به دانشجويان جفا در حق آنها نيست» قدمى به عقب نشسته است و اعتراف به اشتباهاتى از سوى خود كرده و اشتباهات دانشجويان را كمتر از ديگران دانسته است: «من معتقدم كه همه ما اشتباهاتى كرده ايم، در درجه اول مى گويم كه خودم اشتباه كردم و بعد مى گويم جريان اصلاح طلبى اشتباهاتى كرده است و دچار توهم عجيبى شد و جنبش دانشجويى هم مانند يك جريان انسانى اشتباهاتى داشته كه شايد در مجموع بسيار كمتر از اشتباهات سايرين باشد. دانشجويان با وجود تاثير و نقش آفرينى كه داشتند، بسيار كم اشتباه تر از بخش هاى دينى، سيستمى و حكومتى و احزاب ما بودند.» خاتمى اما تاكيد كرده كه زمان اتهام زدن گذشته است: «ما در متن يك پروسه تاريخى قرار گرفته ايم و همه بايد دست به دست هم بدهيم به خصوص كسانى كه از لحاظ مطلع و مرجع به يك تبار مى رسند، كسانى هم كه رو به رو هستند محترمند و اتفاقاً جامعه با تكثر زنده است اما بايد سازوكارهاى دموكراتيك حاكم باشد. بايد همه با هم براى ساختن آينده به گذشته نگاه كنند و امروز هم خوشبختانه نوعى بيدارى، تامل و نگاه به آينده و تامل به گذشته در جنبش دانشجويى به وجود آمده است.»
• عبور از قانون اساسى، شعار نادرستى بود
خاتمى در ادامه اين گفت وگو به تبيين اصلى ترين نقطه افتراق خود با اصلاح طلبان و در راس آنها دانشجويان پرداخته است. مسئله اى كه او يك بار نيز در دوران رياست جمهورى اش طرح آن توسط برخى اصلاح طلبان را «خيانت به ملت» توصيف كرد: «معتقدم كه اين تنها قانون اساسى است كه با تكيه بر فرهنگ بومى و دينى ما توسط خبرگان تصويب شده و به راى مردم گذاشته شده و در تاريخ ما چنين مواردى كم يافت مى شود و اين قانون اساسى ظرفيت هاى فراوانى براى محقق شدن و تقويت پايه هاى مردم سالارى در جامعه ما دارد كه متاسفانه كسانى كه ضد مردم سالارى هستند قانون اساسى را قبول ندارند و در مقابل آن ايستادگى مى كنند، همچنين كسانى كه از مرز ها عبور كرده اند قانون اساسى را قبول ندارند. يكى از دعواهاى من اين بوده كه شعارى كه به عنوان اصلاحات داده مى شود و عنوان مى شود كه قانون اساسى بايد تغيير يابد در واقع گذشتن از مرز هايى است كه هنوز در آن مرز ها ظرفيت هاى پر نشده وجود دارد. البته اينها بدان معنا نيست كه قانون اساسى عيب و نقص ندارد حرف من اين بود كه بياييد در اين چارچوب حركت كنيم و اگر اصلاحات مى خواهيم روش اصلاحات، روش انقلابى نيست بلكه روش اصلاحات روش اصلاحى، تفاهم و پيشرفت و دور نشدن از هويت جامعه است.» خاتمى بدين ترتيب تاكيد كرده است كه «مبناى هويت» اش، انقلاب اسلامى است و سپس از دانشجويان و اصلاح طلبان ديگر پرسيده است كه مبناى هويت آنها كجا است؟ او سپس انتقاد خود از «دوستان» را چنين ادامه داده است: «من به دوستانمان مى گفتم كه بر مبناى انقلاب اسلامى حركت كنيد، قانون اساسى را بپذيريد و اولويت ها را تشخيص دهيد، نمى توان پذيرفت كه مملكت، فقير است اما ما فقط شعار اصلاحات مى دهيم بلكه من معتقدم بايد كارهاى بنيادى در عرصه سياسى، فرهنگى، اقتصادى، روابط بين الملل و... انجام شود.» بنابراين از نظر خاتمى در چنين چارچوبى نمى توان از «مردن اصلاحات» سخن گفت: «اصلاحات نمرده است و معتقدم كه ۱۲۰سال است اصلاحات در كشور دنبال مى شود و به رغم تمام ضربه هايى كه به آن وارد مى شود، هنوز زنده است. جريان اصلاح طلبى كه خواهان حفظ آزادى و هويت فرهنگى خود در مقابل دو جريان سنت پرست و غرب پرست بود، از قبل از انقلاب مشروطه آغاز شده و هويت خود را حفظ كرده است و راه اصلاحات راهى ادامه دار است.» رئيس جمهور سابق با اين توضيحات از نگرانى خود نسبت به مواجهه با يك انقلاب سخن گفته و تاكيد كرده است كه تقابل ها با اصلاحات چه بسا در درازمدت به «از هم پاشيدن شيرازه» بينجامد و ما را با انقلابى ديگر مواجه سازد، اگر چه «جامعه ما تاب هيچ انقلاب ديگرى را ندارد.»
• اصلاح طلبان بزرگترين جفا را به دولت كردند
خاتمى منتقد آنانى است كه در انتخابات رياست جمهورى گذشته براى فضاسازى تبليغاتى به نفع خود عليه او و دولتش سخن گفتند و اين اتفاق را «بزرگترين جفاى اصلاح طلبان به دولت» توصيف كرده است. او با اشاره به فضاى تبليغاتى در نهمين انتخابات رياست جمهورى گفته است: «برخى اصلاح طلبان بزرگترين جفا را به دولت كردند و به مردم گفتند كه دولت ضعيف است. براى مردم كارى نكرده است و قطعاً روزى براى مردم توضيح خواهيم داد كه دولت چه كارى براى آنها در آن دوره انجام داده بود و چه تاثيراتى براى تقويت بنيان هاى جامعه و تحول و تقويت بنيه اقتصادى و علمى به دنبال داشت.» او با اشاره به افزايش آمار تعداد دانشجويان از ۷۰۰ هزار به ۲ ميليون و ۳۰۰ هزار و همچنين افزايش آمار مقالات علمى به لحاظ كمى و كيفى و همچنين تحولاتى كه در زمينه اقتصاد در دوران او انجام شده بدين ترتيب از عملكرد دولت خود دفاع كرده است: «متاسفانه هم اصلاح طلبان دولت را ضعيف جلوه دادند و توجه شان صرفاً جنبه هاى سياسى بود و هم مخالفان دولت عنوان كردند كه نان از سفره مردم خارج شده و همه اين موارد به جدايى مردم از اصلاح  طلبان دامن زد و نوعى دلسردى از اصلاح طلبى در جامعه ايجاد شد كه بسيار خطرناك است.» خاتمى اين دلسردى را از آن روى خطرناك توصيف كرده كه به اعتقادش: «اگر اين دلسردى تقويت شود، در سفره كسانى كه شعار ضداصلاحات مى دهند نمى رود بلكه به معناى دور شدن جامعه از نظام و انقلاب و جست وجوى راهى غير از اصلاحات و غير از جريانات ضداصلاحات خواهد بود و در نهايت امنيت نظام به خطر مى افتد.»
•••
خاتمى در اين گفت وگو اگرچه همچنان از تفاوت نگاه خود با دانشجويان سياسى سخن گفته و مرز فكرى خود با آنها را ترسيم كرده، اما نسبت به سال گذشته موضع همدلانه ترى با دانشجويان را به نمايش گذاشته است. گويى پايان دوران رياست جمهورى خاتمى، پايانى بر تقابل جدى او و دانشجويان خواهد بود. اكنون او رئيس جمهور نيست كه از «سنگين كردن ترافيك» توسط دانشجويان انتقاد كند و دانشجويان نيز در نبود اصلاح طلبان در قدرت، آسوده از آن هستند كه پياده نظام احزاب حاكم در دانشگاه نخواهند بود و از اين منظر فشارى بر آنان وارد نيست. اصلاح طلبان خانه قدرت را ترك گفته اند و بايد ديد آيا دانشجويان، همنشين آنان خواهند شد. سكه سياست در اردوگاه برگشته است. اگر زمانى دانشجويان از اصلاح طلبان مى خواستند كه مطالبات آنها را جدى بگيرند و چنين مطالبه اى بى پاسخ مى ماند، اكنون اين اصلاح طلبان هستند كه مطالبه هاى خود از دانشجويان را مطرح مى كنند. رئيس دوره اى جبهه اصلاحات، دانشجويان تحكيمى را به عضويت مجدد در جبهه دوم خرداد فرا مى خواند و از خالى بودن صندلى آنها در اين جبهه سخن مى گويد و خاتمى نيز به گفت وگوى همدلانه با دانشجويان مى پردازد. گويى عصر جديدى در مسير اصلاح طلبى آغاز شده است.